دلم میخواد فقط بنویسم.
که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت.
الان که یک کار جدید واسم شروع شده و یک محیط جدید دوباره یه استرس و یه غم آمده سراغم نمیدونم برای چی هست؟ اما این هم مثل زمانی که رفتم چابهار عادی میشه واسم.
الان دیگه واسه من فرصت زمان از دست دادن نیست. پس باید با تمام وجود و کمک خدا به سوی جلو حرکت کنم.
ولی خسته ام از گذشته، این هم به خاطر اینکه نتونستم آینده ای را درست بسازم که همش درگیر گذشته هستم.
همش به یاد بهاره هستم. واقعا اشتباه از من بود!
لعنت به هرچی کمبود و نداری هست!!
لعنت به من که همیشه فقط و فقط دو دو تا چهارتا میکردم، یکم هم به روح ام اهمیت نمی دادم.
الان شده ام مثل کسی که نه آمدن کسی خوشحال میشه و نه از رفتن کسی.
دیگه اون احساسات و علاقه در من کمرنگ شده نمیدونم این نشونه های پیر شدن هست یا نه نشونه های افسردگیه.
برچسب:
نویسنده: ماهان پارسامنش